Mieszkam w domu liczącym około 100 lat. Moje mieszkanie znajduje się na parterze (bez podpiwniczenia). Dwa lata temu na własny koszt położyłam podłogę i klepkę sosnową w dwóch pokojach. W mniejszym pokoju podłogę wykonano w następujący sposób: wybrano około 30 cm piasku, co kilkadziesiąt centymetrów postawiono słupki z cegły lub pustaków, na których ułożono papę izolacyjną. Następnie położono legary, między nimi deski, na nie watę szklaną, a potem parkiet (od spodu zabezpieczono go olejem lnianym). Po wycyklinowaniu pomalowano parkiet lakierem.
W tym roku klepki parkietu zaczęły się robić sinoczarne, łamać się i pękać. Po wyjęciu kawałka załamanej klepki stwierdziłam, że spód pod watą szklaną jest mokry, zbutwiały i całkowicie zagrzybiony.
W drugim pokoju podłogę wykonano podobnie, z tą różnicą, że w fundamencie tuż pod podłogą zrobiono dwa małe otwory. Również w tym pokoju na parkiecie zaczynają się pojawiać niewielkie szaro-czarne smugi.
Czy można uratować podłogę w dużym pokoju oraz czy warto jeszcze raz kłaść parkiet w małym pokoju?
Na podstawie krótkiego opisu robót remontowych, który przedstawiła Pani w liście, przypuszczam, że poprzednio w obu pokojach również znajdowała się podłoga drewniana (warstwa podsypki z piasku grubości 30 cm z reguły jest elementem konstrukcji tego typu podłóg), być może zawilgocona i zagrzybiona. Niestety podczas wymiany podłogi popełniono trzy zasadnicze błędy:
1. nie odgrzybiono podłoża gruntowego;
2. nie zaimpregnowano legarów i desek podłogowych środkami grzybochronnymi i owadochronnymi;
3. nie wykonano odpowiedniej wentylacji przestrzeni podpodłogowej.
Obecnie podłoga w obu pokojach wymaga wymiany. Jeżeli zdecyduje się Pani na ponowne ułożenie podłogi drewnianej, to roboty muszą być wykonane zgodnie z zaleceniami, które podaję poniżej.
Zakres robót powinien być następujący:
- rozebranie desek podłogi górnej i dolnej, tzw. ślepej, wraz z legarami oraz usunięcie waty szklanej;
- usunięcie słupków z cegły ceramicznej i pustaków gazobetonowych;
- zbicie tynków ze ścian do wysokości 50 cm ponad zakładany poziom ułożenia posadzki;
- odgrzybienie oczyszczonego podłoża gruntowego i muru metodą jednokrotnego opryskania. Spośród preparatów polskich o działaniu grzybobójczym, które uzyskały aprobatę Instytutu Techniki Budowlanej, polecam Pleśniotox lub Murotox (norma zużycia podana na opakowaniu jest przewidziana dla powierzchni poziomych; dla powierzchni pionowych stosuje się współczynnik korygujący faktyczne zużycie środka, tj. ilość przewidzianą w normie mnoży się przez 1,75). Z preparatów zagranicznych można zastosować np. Adolit M Flussig, Homepe- suliuos czy Antipiltz;
- otynkowanie odgrzybionego muru zaprawą wapienną. Jeżeli ściany przyziemia nie mają poziomej izolacji przeciwwilgociowej, to proponuję wykonać tynki renowacyjne, np. firm niemieckich Schomburg lub Bayosan. Są to wapienne tynki mineralne, które nakłada się w dwóch warstwach. Zapewniają one szczelność ścian, likwidują podciąganie kapilarne wody w porach materiałów budowlanych i eliminują nieestetyczne wysolenia na powierzchni ścian. Jeśli mury fundamentowe mają izolację poziomą, można wykonać tynki tradycyjne – wapienne lub cementowo-wapienne;
- nasypanie na odgrzybione podłoże warstwy suchego piasku (kopalnego lub rzecznego) grubości 15 cm, przemieszanego z solą grzybobójczą, np. Intox-S (norma zużycia: 3 kg preparatu na 1 m3 podsypki). Intox-S jest preparatem specjalnie przeznaczonym do podsypek;
- zagęszczenie (ubicie) podkładu z piasku lub lepiej wykonanie na nim warstwy z chudego betonu grub. 10-12 cm;
- ułożenie na podkładzie z piasku (lub na warstwie betonu) pojedynczej warstwy płyt styropianu grubości 5 cm;
- wykonanie na płytach styropianu izolacji przeciwwilgociowej z dwóch warstw papy asfaltowej. Pierwszą warstwę papy należy przykleić do płyt, a następnie drugą warstwę – przykleić do pierwszej. Do przyklejenia papy polecam np. lepik asfaltowy Dysperbit stosowany na zimno (norma zużycia: 3,76 kg na 1 m2 powierzchni poziomej izolacji dwuwarstwowej). Aby lepik dobrze trzymał, przed przyklejeniem papy powierzchnię płyt powinno się zagruntować – smarując ją lepikiem rozcieńczonym wodą do konsystencji gęstej śmietany (norma zużycia: 0,45 kg na 1 m2 powierzchni gruntowanej);
- wykonanie na izolacji z papy (po wyschnięciu lepiku) warstwy ochronnej z wylewki cementowej grub. ok. 3,5 cm;
- zaimpregnowanie wszystkich elementów drewnianych (legarów, desek ślepej podłogi i desek podłogowych) środkami chemicznymi o działaniu grzybochronnym i owadochronnym. Mogą to być 10-procentowe wodne roztwory soli, np. Fungitox-S, Intox-S, lub gotowe środki rozpuszczalnikowe, np. Imprex Budowlany. Na rynku dostępne są również inne polskie preparaty do ochrony drewna przed grzybami i owadami, takie jak: Basidiotox (barwi drewno na kolor zielonkawy, a zatem można nim zaimpregnować jedynie elementy i powierzchnie niewidoczne – legary i spód desek), Drewnosol, Drewnosol 2 i Drewnosol 3 (odmiana bezbarwna), a także Lakobejca czy Ogniochron. Preparaty te nie nadają się jednak do zwalczania grzybów. Przy wyborze preparatu warto pamiętać, że środki rozpuszczalnikowe mają istotną zaletę w porównaniu z preparatami solnymi: zaimpregnowane nimi drewno w dość krótkim czasie może być wbudowane w podłogę. Po impregnacji w roztworach wodnych drewno musi dłużej leżakować, aż osiągnie stopień wilgotności względnej drewna suchego (8-13%);
- wykonanie właściwej podłogi (po wyschnięciu wylewki cementowej); legary podłogowe odizolowuje się od betonu paskami papy.
Podczas wykonywania podłóg trzeba też pamiętać o zapewnieniu właściwej wentylacji przestrzeni podpodłogowej. W sytuacji opisanej w liście zalecałbym zastosować tzw. wentylację wewnętrzną. Zasadą tego p rodzaju wentylacji jest wymuszenie obiegu powietrza w przestrzeni podpodłogowej poprzez utworzenie specjalnych szczelin w listwach przypodłogowych oraz odsunięcie pojedynczych czół desek podłogowych od ścian . Szpary w listwach przypodłogowych wykonuje się w rozstawie co 2,5 m. Tego rodzaju wentylacja jest niewidoczna dla oka, a bardzo skuteczna.
Jeżeli w ścianach budynku znajdują się kanały wentylacji grawitacyjnej, to pod podłogą można wykonać połączę- nie wentylujące z kanałem o przekroju 14 x 14 cm.